مستقر در ماه

بی چارگی

چهارشنبه, ۲۰ ارديبهشت ۱۳۹۶، ۱۲:۲۲ ب.ظ

هرچقدر که تو اینستا خوشحال و بشاشم، اینجا انگار محل غر زدنمه.

از خاصیت وبلاگه لابد.

این روزها خودمو کمتر دوست دارم. شدم غول ِ همیشه گوشی به دستِ کمتر توجه کن به بقیه.

ارشیا دیشب اومد پیشم. 

با فرم خجالت بهم گفت این کتاب رو تا اینجاش خونده؛ اما در مورد فهم ادامه ش به مشکل برخورده!!(میتونه یه کلماتی رو بخونه اما نه همه چیزو. اینطور میگفت که آبروداری کرده باشه که من فکر نکنم دلش میخواد براش کتاب بخونم)

من خسته بودم. به بهانه ی الکی که درس دارم و سرم شلوغه؛ و بهانه های واقعی ِ دیگه که متاسفانه فقط خودم دلیلشو میدونم؛ مثل چند شب گذشته، اخمام تو هم بود.

به انگشتای تپل ارشیا که داشت به اون قسمت کتابش که نقاشی سه تا پرنده بود نگاه کردم. داستان رو تند تند براش خوندم. تشکر کرد و رفت. ازم نخواست داستان بعدی رو بخونم. اصرار نکرد که توضیح بیشتری بدم.

دلم سوخت براش.

ارشیا می تونست عمه ی خیلی بهتری داشته باشه. که داستانای بیشتری براش بخونه و نقاشی بکشه. که محکم تر بغلش کنه و بیشتر بوسش بده.

مامانم می تونست دختر خیلی بهتری داشته باشه که با حوصله تر به حرفاش گوش بده.

خواهرم برادرم و حتی زنداداشم میتونستن آیدای بهتری برای خودشون داشته باشن.

اما متاسفانه این روزا فقط به دانشجوی خوبی بودن برای استادم و کارمند خوبی بودن برای شرکتم قناعت کردم.

برای ناراحتی های واقعی زندگیم چیکار باید کرد. چیکار باید کنم.

موافقین ۱ مخالفین ۱ ۹۶/۰۲/۲۰

نظرات  (۳)

یادمه یه زمانی تو وبلاگت می گفتی از دنیای مجازی موبایل خوشت نمیاد.

دنیا همینطوریه دیگه.

همش در حال عوض شدن و رنگ به رنگ شدن. مثل حال همه آدما.

پاسخ:
تا 99 درصد مطمئن بودم همچین کامنتی میذارین اقا یاسر:)))
اون پستو سه چهار سال پیش گذاشته بودم:))
یه مدتیه این روزا تلویزیون و که روشن میکنی همه مردم به بهانه ی انتخابات دارن بدبختی های خودشون و میشمارن..
چه گرفتاری شیرینه. مرسی که باعث روحیه دادن من شدی(((:

پاسخ:
:||
خیلی ممنون بابت دلداری :|
۲۱ ارديبهشت ۹۶ ، ۰۰:۲۱ فاطمه (خط سوم)
دقیقا مثل حال این روزای من که حوصله ی هیچکس و هیچیو ندارم
موضوعیم به ذهنم رسید و اونم اینه که احساس میکنم فرد ایده آل گرایی هستی که این خیلی خوبه عزیزم. اما گاهی هم اینو مد نظر داشته باش که لزومی نداره "همه" ازت راضی باشن و همه ی نقش های زندگیتو چه بعنوان کارمند چه دانشجو چه فرزند، بخوای کاملا پرفکت بازی کنی. همه ی ادما خسته میشن گاهی :)
پاسخ:
خوندم پستتو! واقعا مثل منی این روزا!