مستقر در ماه

روزنوشت

پنجشنبه, ۱۰ اسفند ۱۳۹۶، ۰۱:۰۹ ق.ظ

هفته ی آینده کارآموزیم تموم میشه.

فکر کنم دوباره یه مدت تو چالش ساعت کاری زیاد قرار بگیرم و بعد دوباره عادت کنم.....

دوباره انگیزه م واسه زبان خوندن بالا رفته، و امید بیشتری برای یادگیری دارم.

یعنی با خودم فکر میکنم کسی که از پس دو تا کنکور سراسری براومده و دوره روزانه درس خونده، مگه میشه نتونه از پس چند تا دونه لغت و گرامر و حالا نهایتا صحبت کردن بربیاد....

خیلی تو این فکرم که با این مهارت های جدیدم بخوام رو یه موضوع کار کنم مقاله بدم. اما نیمه ی تنبل وجودم، تندتند این قسمتا رو پاک میکنه و اجازه نمیده دنبالش باشم.

دیروز از خودم راضی بودم؛ چون تو ماشین برگشتنی از کار به جای اهنگ لیسنینگ گوش دادم؛ اگه بتونم اینستاگرام رو هم کم کنم و به جاش کارای مفیدتری کنم از خودم راضی ترم.

این مو به مو نوشتن کارام حس بهتری بهم میده؛ هرچند که خیلی تکراری باشن....

نظرات  (۲)

یادمه جایی خوندم که نوشتن و به اشتراک گذاشتن برنامه‌ها به آدم انگیزه می‌ده برای دنبال کردنشون. برای نویسنده انگیزه‌ی پیشرفته و تکمیل کردن اهدافش و برای خواننده می‌تونه جرقه‌ی شروعی باشه تا با نظم و انسجام حرکت کنه :)
پاسخ:
دقیقا منم وقتی مینویسم امید و انگیزه م بیشتر میشه.
با کسایی هم که از برنامه هاشون حرف نمیزنن رابطه خوبی ندارم هیچ وقت:)
۱۱ اسفند ۹۶ ، ۲۱:۳۶ مصطفا موسوی
اینستا تلگرام توییتر
این مثلث برمودایی بود که وقتی روی پایان نامه کار میکردم نمیذاشت پیش برم و از وقتی تقریبا گذاشتمشون کنار بازدهیم چند برابر شد!
پاسخ:
اوهوم باهات موافقم!

ارسال نظر

نظر دادن تنها برای اعضای بیان ممکن است.
اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید لطفا ابتدا وارد شوید، در غیر این صورت می توانید ثبت نام کنید.